divine tales

  ਇਕ ਮੁਸਲਮਾਨ ਥਾਣੇਦਾਰ ਦੀ ਆਪ-ਬੀਤੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੱਕ ਮੁਸਲਮਾਨ ਥਾਣੇਦਾਰ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਆਪ ਬੀਤੀ ਸੁਣਾਉਂਦਿਆਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਹ 1942 ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੀਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਲਈ ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਮੁਸਲਮਾਨ ਪੀਰ ਜੀ ਆਪਣੀ ਸਾਲਾਨਾ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਮੀਆਂ ਵਾਲੀ ਤੋਂ ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਪੀਰ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਥਾਣੇਦਾਰ ਮੁਰੀਦ ਨੂੰ ਕਿਹਾ- "ਸਾਡੇ ਸਰਤਾਜ (ਫਕੀਰਾਂ ਅਤੇ ਦਰਵੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ), ਨਿਰੰਕਾਰੀ ਜੋਤ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸੂਰਜ, ਸਾਡੀਆਂ ਸਰੀਰਕ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।  ਜਾਹ! ਜਾ ਕੇ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਇਸ ਨਿਰੰਕਾਰੀ ਜੋਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ।"   ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਥਾਣੇਦਾਰ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੇ ਠਾਠ (ਹੁਣ ਨਾਨਕਸਰ) ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।ਉਹ ਬੜੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਇੱਕ ਸੇਵਾਦਾਰ ਭੇਜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਅੰਤਰਜਾਮੀ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਪੁਕਾਰਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪੀਰ ਜੀ ਦੀ ਸੁੱਖ-ਸਾਂਦ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਥਾਣੇਦਾਰ ਨੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡੰਡੌਤ ਬੰਦਨਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਮੂੰਹੋਂ "ਯਾ ਅੱਲਾ!!! ਯਾ ਅੱਲਾ !!!" ਕਈ ਵਾਰ ਕਿਹਾ। ਇਹ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੀ ਦੂਸਰੇ ਧਰਮਾਂ ਅਤੇ ਫਿਰਕਿਆਂ ਦੇ ਪੈਰੋਕਾਰਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਰੂਹਾਨੀ ਸਾਂਝ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਸੀ। ਸਦਾ ਰਖ...

बाल्य-काल बाल्य-काल में इस पवित्र बालक को कभी किसी ने रोते या हँसते नहीं देखा। कभी वह दूध के लिए नहीं रोया , न उसने कुछ खाने को माँगा। वे भूख व प्यास की मानवीय कमजोरियों से ऊपर उठे हुए थे। गर्मी या सर्दी से भी वे प्रारम्भ से ही निःस्पृह थे। प्रसन्नता या क्रोध से पूर्ण रूप से मुक्त थे। उन की कोई आकांक्षा नहीं थी तथा वे सांसारिक आकर्षणों से एकदम परे थे। वह सदा गहन समाधि में लीन रहते तथा उन का मुखमण्डल सूर्य की किरणों की तरह चमकता रहता था। वह सदैव प्रभु-प्रेम के परम आनंद की स्थिति में रहते थे। उनके मुख-मण्डल से आभा की अनोखी किरणें फूटती थीं। एक बार अपनी युवावस्था में जब वे अँधेरे कमरे में समाधि लगाए थे , उनकी आभा से सारा कमरा आलोकित हो उठा। भूख या प्यास , दुःख या सुख , गर्मी या सर्दी से वे अप्रभावित थे। वे बाल्यकाल में ही इन सभी पर विजय प्राप्त कर चुके थे। वे कभी भी क्रोध नहीं करते थे। सभी परिस्थितियों में उन का हृदय शान्त रहता था। उनके आभा-मण्डित चेहरे से उस शाश्वत आनंद का प्रकाश और सुगंध बिखरती थी , जिसमें वे सदा मग्न रहते थे। उनके जीवन की दो घटनाएँ विशेष रूप से उल्लेखनीय हैं। इन से इस ...

ਬਾਲ ਅਵਸਥਾ   ਬਾਲ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਲ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਰੋਂਦਿਆ ਜਾਂ ਹੱਸਦਿਆਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ । ਉਸਨੇ ਰੋ ਕੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਭੁੱਖ ਕਦੇ ਜ਼ਾਹਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ । ਕਦੀ ਵੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਖਾਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਮੰਗੀ ਸੀ । ਉਹ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਤ੍ਰੇਹ ਦੀਆਂ ਮਨੁੱਖੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉੱਪਰ ਸਨ । ਗਰਮੀ ਸਰਦੀ ਵਲੋਂ ਮੂਲੋਂ ਹੀ ਬੇਖ਼ਬਰ , ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਗ਼ਮੀ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਲੇਪ ਸਨ । ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਸੰਸਾਰੀ ਲੋੜਾਂ ਤੋਂ ਅਜ਼ਾਦ ਸਨ । ਉਹ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾ ਨਿਆਈਂ ਚਮਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ । ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ - ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਰੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ । ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਨਿਰਾਲੇ ਹੜ੍ਹ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ । ਇਕ ਵਾਰ ਆਪ ਜਿਸ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬਿਰਾਜਮਾਨ ਸਨ , ਉਸ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਨੂਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ । ਜੁਆਨ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾ ਕੁਝ ਦਿਨ ਇਸ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ । ਭੁੱਖ ਜਾਂ ਤ੍ਰੇਹ , ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਸੁੱਖ , ਗਰਮੀ ਜਾਂ ਸਰਦੀ ਤੋਂ ਬੇਖ਼ਬਰ , ਉਹ ਬਾਲ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ...