ਇਹ ਮੁੱਕਤੀਆਂ ਤਾਂ ਬਾਬਾ ਨੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਕੁੱਤੇ ਵੀ ਬਖਸ਼ ਸਕਦੇ ਹਨ|
ਇਕ ਵਾਰ ਦਾਸ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਮਾਗਮ ਤੋਂ ਇਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲੋਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਕਤ ਬਾਬਿਆਂ ਦੀ ਕੁਟੀਆ ਦੇ ਠਾਠ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਅੱਗੇ ਬਾਬਾ ਨੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਕਾਲੂ ਕੁੱਤਾ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸ ਵਕਤ ਬਾਬਾ ਨੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਖੇਡ ਵਰਤਾ ਗਏ ਸਨ। ਪਿਤਾ ਜੀ ਇਕ ਦਮ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਾਲੂ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਦੋਨੋਂ ਚਰਨ ਆਪਣੇ ਮਸਤਕ ਤੇ ਲਾਏ। ਸੰਤ ਸੁਜਾਨ ਸਿੰਘ ਜੀ ਵੀ ਨਾਲ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਹੱਸ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ- ਕਪਤਾਨ ਸਾਹਿਬ ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਪਿਤਾ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ- ਇਹ ਬਾਬਾ ਨੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਕਾਲੂ ਕੁੱਤਾ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਦੀ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਵਕਤ ਸਾਹਿਬ ਬਾਹਰ ਤਸ਼ਰੀਫ ਲਿਆਉਂਦੇ ਸੀ ਤਾਂ ਇਹ ਭੌਂਕਦਾ ਸੀ, ਦੁੰਮ ਹਲਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੋਟੀ ਲਾ ਕੇ ਇਹਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਹਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਮਸਤਕ ਤੇ ਲਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਸੰਤ ਸੁਜਾਨ ਸਿੰਘ ਜੀ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਮਜਾਕ ਕਰ ਬੈਠੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ- ਕਪਤਾਨ ਸਾਹਿਬ ਜੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਬਣ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਓ। ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਅੱਗੋਂ ਜੋ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਫੁਰਮਾਇਆ- ਦੇਖੋ! ਮੈਂ' ਇਕ ਹੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ (ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਕੀਤੀ ਵੀ ਹੈ) ਕਿ ਮੈਂਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੁੱਤਾ ਬਣਾ...